|
Sławek twórczo zaistniał w środowisku studenckim. Po okresie przygotowań i kilku indywidualnych wystawach malarstwo jego było już kojarzone z nazwiskiem. Jego twórczość bardzo szybko znalazła swoje miejsce.
Poczynił pewne radykalne zmiany. Z kręgu twórczych zainteresowań usunął najpierw portret a później martwą naturę. Doskonalenie warsztatu i skupienie się niemal wyłącznie na pejzażu przyniosło artyście coraz szersze uznanie. Krajobraz dalej był poddawany dokładnym studiom pod względem formy, koloru i światła. W efekcie na płótnie tylko kompozycja bywa wiernie oddana, pozostałe elementy tworzą nastrój mocno subiektywny. Tworzenie nastrojów, przelewanie na płótno własnych emocji, wzbudzanie w oglądających zdumienia nad niezwykłością znanego im miejsca to praca, która tak bardzo bawi i ekscytuje artystę.
Sławek tworzy z wielką pasją i swobodą. Ciepłe kolory, bajeczne nieba w zestawieniu z głębokim ponurym cieniem zmroku czynią jego malarstwo bardzo poetyckim. Otwarte przestrzenie, zamknięte polany leśne, pracujące w polu konie wprowadzają widza w zadumę nad pejzażem, który zachował się jedynie na Podlasiu i powoli odchodzi w zapomnienie. Pojedyncze chałupki "ściany wschodniej" osadzone w blasku kwitnącego pozostawionego sadu wywołuje u ludzi tęsknotę za wszystkim co utracone i piękne. Są dla mojego pokolenia wspomnieniem, tęsknotą i żalem nad minionym. Jeśli połączymy to ze stosowaniem bogatej palety barw, pewnością i swobodą poruszania się w warsztacie to otrzymamy przykład malarstwa dokładnie trafiającego w ludzką tęsknotę za pięknem i romantycznym nastrojem żywego naturalnego pejzażu. Dobry warsztat i wręcz jubilerska zręczność wykonania otworzyły artyście drzwi do wielu galerii. Malarstwo to szybko powiększa grono zwolenników. Ciekawe, że mimo braku awangardowości w twórczości Sławka, malarstwo to zauważają i doceniają również jurorzy m. in. ogólnopolskich konkursów malarskich. |
|
